Ваҳдати миллӣ яке аз арзишҳои бузурги ҳар миллат ва давлат ба шумор меравад. Он заминаи асосии сулҳу субот, рушди иқтисодӣ, пешрафти иҷтимоӣ ва зиндагии осоиштаи мардум мебошад. Таърихи башарият нишон медиҳад, ки давлатҳое, ки дар онҳо ягонагӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва ҳамбастагӣ ҳукмфармо аст, ба дастовардҳои назаррас ноил гардидаанд. Баръакс, ихтилофу низоъ ва парокандагӣ сабаби заъф, ақибмондагӣ ва ҳатто аз байн рафтани давлатҳо гардидааст.
Барои шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон ваҳдати миллӣ арзиши бебаҳо ва дастоварди таърихист. Маҳз ба шарофати ваҳдати миллӣ кишвари мо аз мушкилоти солҳои аввали истиқлолият раҳо ёфта, роҳи рушди устувор ва бунёдкориро пеш гирифт. Аз ин рӯ, омӯзиш ва қадр намудани аҳамияти ваҳдати миллӣ барои ҳар як шаҳрванд вазифаи муҳим ба ҳисоб меравад.
Ваҳдати миллӣ маънои ҳамдигарфаҳмӣ, ҳамбастагӣ ва муттаҳидии тамоми қишрҳои ҷомеаро дорад. Он мардумро новобаста аз миллат, забон, дин ва ақидаҳои гуногун дар атрофи манфиатҳои умумии давлат ва ҷомеа муттаҳид месозад. Вақте ки дар ҷомеа ваҳдат вуҷуд дорад, мардум барои ҳалли мушкилот ва расидан ба ҳадафҳои муштарак якҷоя талош мекунанд.
Аҳамияти ваҳдати миллӣ пеш аз ҳама дар таъмини сулҳу оромӣ зоҳир мегардад. Дар шароити сулҳ шаҳрвандон метавонанд озодона кору фаъолият намоянд, фарзандон ба таълиму тарбия фаро гирифта шаванд ва тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷамъиятӣ рушд ёбанд. Сулҳу ваҳдат ҳамзамон, барои ҷалби сармоягузорӣ, рушди иқтисод ва беҳтар гардидани сатҳи зиндагии мардум шароити мусоид фароҳам меорад.
Ваҳдати миллӣ омили муҳими ҳифзи истиқлолият ва амнияти давлат низ мебошад. Миллате, ки муттаҳид аст, метавонад ба ҳар гуна хатару таҳдидҳо муқовимат намояд ва манфиатҳои миллии худро ҳифз кунад. Аз ин рӯ, ваҳдат на танҳо арзиши маънавӣ, балки омили муҳими сиёсӣ ва иҷтимоӣ низ мебошад.
Пас аз ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон ба мушкилоти зиёде рӯ ба рӯ гардид. Низоъҳои дохилӣ ва ҷанги шаҳрвандӣ боиси талафоти ҷонӣ, харобшавии иқтисод ва вазнин гардидани вазъи иҷтимоӣ шуданд. Мардуми кишвар аз оқибатҳои ногувори ҷудоиандозӣ ва низоъҳо дарси бузурги таърихӣ гирифтанд.
Бо талошҳои фарзанди содиқи Ватан Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ -Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва иродаи мардуми Тоҷикистон сулҳу оштӣ барқарор гардид. Ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон дар таърихи навини кишвар саҳифаи тозаеро боз намуд. Ин рӯйдоди муҳим барои таҳкими сулҳ, субот ва ваҳдати миллӣ заминаи устувор гузошт.
Аз он вақт то ба имрӯз Ҷумҳурии Тоҷикистон дар роҳи рушду пешрафт қадамҳои устувор мегузорад. Дар тамоми минтақаҳои кишвар роҳҳо, пулҳо, мактабҳо, беморхонаҳо ва дигар иншооти муҳим сохта шуданд. Пешрафтҳои назаррас дар соҳаҳои иқтисод, маориф, тандурустӣ, фарҳанг ва варзиш маҳз дар фазои сулҳу ваҳдат ба даст омадаанд.
Пешрафти ҳар як давлат пеш аз ҳама аз суботи сиёсӣ ва ваҳдати ҷомеа вобаста аст. Дар шароити оромӣ давлат метавонад барномаҳои рушди иқтисодиро амалӣ созад, ҷойҳои нави корӣ таъсис диҳад ва сатҳи зиндагии мардумро баланд бардорад. Ваҳдат имконият медиҳад, ки тамоми захираҳои инсонӣ ва моддии ҷомеа барои ободии кишвар равона карда шаванд.
Дар соҳаи маориф низ ваҳдати миллӣ аҳамияти калон дорад. Ҷавонон дар муҳити сулҳу дӯстӣ таълиму тарбия гирифта, ҳамчун мутахассисони соҳибкасб ба воя мерасанд. Онҳо дар оянда барои рушди давлат саҳми арзандаи худро мегузоранд. Ҳамчунин ваҳдат барои рушди илм, фарҳанг ва ҳифзи арзишҳои миллӣ мусоидат менамояд.
Яке аз натиҷаҳои муҳими ваҳдати миллӣ баланд гардидани ҳисси ватандӯстӣ мебошад. Вақте ки шаҳрвандон худро узви як ҷомеаи ягона эҳсос мекунанд, онҳо барои ободии Ватан масъулияти бештар ҳис менамоянд. Ин ҳисси масъулият мардумро ба меҳнати созанда, эҳтироми қонун ва ҳифзи манфиатҳои миллӣ раҳнамоӣ мекунад.
Ҷавонон неруи пешбарандаи ҷомеа ва ояндаи миллат мебошанд. Аз ин рӯ, нақши онҳо дар таҳкими ваҳдати миллӣ хеле муҳим аст. Ҷавонон бояд таърихи кишварро омӯзанд, қадри сулҳу оромиро донанд ва барои ҳифзи дастовардҳои истиқлолият саҳмгузор бошанд.
Дар шароити ҷаҳонишавӣ ҷавонон бо иттилооти гуногун рӯ ба рӯ мешаванд. Бинобар ин, онҳо бояд дорои ҷаҳонбинии васеъ, тафаккури солим ва ҳисси баланди ватандӯстӣ бошанд. Мубориза бар зидди ифротгароӣ, хурофот ва ҳар гуна андешаҳои ҷудоиандоз вазифаи муҳими ҳар як ҷавони худогоҳ мебошад.
Оила, мактаб ва ҷомеа дар тарбияи ҷавонон нақши муҳим доранд. Тарбияи насли наврас дар рӯҳияи дӯстӣ, таҳаммулпазирӣ ва эҳтироми арзишҳои миллӣ ба таҳкими ваҳдати ҷомеа мусоидат мекунад. Ҳар як ҷавон бояд дарк намояд, ки ояндаи дурахшони кишвар аз фаъолияти созанда ва масъулиятшиносии ӯ вобаста аст.
Ваҳдати миллӣ яке аз бузургтарин дастовардҳои мардуми Тоҷикистон ва шарти асосии рушди давлат мебошад. Маҳз ба шарофати сулҳу ваҳдат кишвари мо тавонист аз мушкилоти гузашта раҳо ёфта, ба сӯи пешрафт ва ободонӣ қадам гузорад. Ваҳдати миллӣ барои рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии ҷомеа заминаи мусоид фароҳам овардааст.
Ҳифз ва таҳкими ваҳдати миллӣ вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванд мебошад. Мо бояд сулҳу субот, дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмиро ҳамчун арзишҳои воло эҳтиром намоем ва барои ободии Ватани азизамон саҳм гузорем. Танҳо дар сурати нигоҳ доштани ваҳдати миллӣ метавонем ҷомеаи пешрафта, давлати неруманд ва зиндагии саодатмандонаро бунёд намоем.
Ваҳдати миллӣ — кафили сулҳ, омили пешрафт ва асоси саодати ҳар як шаҳрванд ва тамоми ҷомеа мебошад.
О. Зардуштмеҳр
омӯзгори Донишкадаи кӯҳию металлургии Тоҷикистон