Ватан барои ҳар як инсон азизтарин макон аст. Ин ҷо ҷойест, ки инсон чашм ба олам мекушояд, забони модариро меомӯзад, тарбия мегирад ва ҳамчун шахсият ба камол мерасад. Муҳаббат ба Ватан яке аз муқаддастарин эҳсосоти инсонӣ ба шумор меравад. Ватандӯстӣ инсонро ба корҳои нек, садоқат, фидокорӣ ва хизмат ба ҷомеа ҳидоят мекунад. Миллатҳое, ки фарзандони ватандӯст доранд, ҳамеша рушд мекунанд ва зиндагии осоиштаву саодатмандона доранд. Аз ин рӯ, метавон гуфт, ки ватандӯстӣ инсонро ба саодат мебарад.
Ватандӯстӣ маънои дӯст доштани Ватан, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ, ҳифзи истиқлолият ва хизмат ба халқу давлатро дорад. Шахси ватандӯст на танҳо бо сухан, балки бо амал муҳаббати худро ба Ватан нишон медиҳад. Ӯ барои пешрафти кишвар заҳмат мекашад, қонунҳоро риоя мекунад, фарҳанги миллиро ҳифз менамояд ва барои ободии ҷомеа саҳм мегузорад.
Ватандӯстӣ аз оила оғоз мешавад. Падару модар бояд дар дили фарзанд меҳри Ватанро ҷой диҳанд. Мактаб низ дар тарбияи ватандӯстӣ нақши муҳим дорад. Омӯзгорон тавассути дарсҳо, суҳбатҳо ва чорабиниҳои тарбиявӣ ҷавононро ба дӯст доштани Ватан раҳнамоӣ мекунанд.
Ҳар як инсон бояд аз Ватани худ ифтихор кунад. Тоҷикистон кишвари соҳибистиқлол, дорои таърихи куҳан, фарҳанги бой ва табиати зебо мебошад. Кӯҳҳои сарбафалаккашида, дарёҳои мусаффо, одамони меҳмоннавоз ва анъанаҳои миллӣ мояи ифтихори ҳар як тоҷик мебошанд.
Баъди ба даст овардани истиқлолият Тоҷикистон роҳи рушди худро пеш гирифт. Имрӯзҳо дар мамлакат роҳҳо, мактабҳо, беморхонаҳо ва иншооти муҳими давлатӣ сохта мешаванд. Ин ҳама натиҷаи меҳнати фарзандони ватандӯст аст. Агар ҳар як шаҳрванд бо масъулият кор кунад, Ватан боз ҳам ободтар мегардад.
Ватандӯстӣ инсонро ба ахлоқи ҳамида ҳидоят мекунад. Шахси ватандӯст ростқавл, меҳнатдӯст ва масъулиятшинос мебошад. Ӯ кӯшиш мекунад, ки ба ҷомеа фоида расонад ва номи неки Ватанро баланд бардорад.
Ҷавонон ояндаи миллатанд. Агар ҷавонон ватандӯст бошанд, кишвар пеш меравад. Онҳо бояд илм омӯзанд, касб аз худ намоянд ва барои пешрафти Тоҷикистони азиз саҳм гузоранд. Имрӯз давлат барои ҷавонон шароити хуби таҳсил ва кор фароҳам овардааст. Ҷавонон бояд аз ин имкониятҳо дуруст истифода баранд.
Ватандӯстӣ ҳамчунин инсонро аз корҳои ношоиста дур месозад. Шахсе, ки Ватанашро дӯст медорад, ба ҷиноят, хиёнат ва амалҳои бад роҳ намедиҳад. Ӯ ҳамеша манфиати давлат ва миллатро аз манфиати шахсӣ болотар медонад.
Дар таърихи халқи тоҷик шахсиятҳои зиёде ҳастанд, ки бо муҳаббат ба Ватан хизмат кардаанд. Онҳо барои ҳифзи давлат, илм, фарҳанг ва истиқлолият саҳми бузург гузоштаанд. Аз ҷумла, қаҳрамонони миллат, олимон, шоирон ва адибон ҷавононро ба ватандӯстӣ даъват намудаанд.
Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, Абулқосим Фирдавсӣ, Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ ва дигар бузургони миллат дар ашъори худ муҳаббат ба инсон ва Ватанро тарғиб намудаанд. Инчунин, фарзандони шуҷои миллат барои ҳифзи марзу буми кишвар ҷоннисорӣ кардаанд. Мо бояд аз чунин шахсиятҳо ибрат гирем ва роҳи онҳоро идома диҳем.
Инсон вақте худро хушбахт эҳсос мекунад, ки ба дигарон нафъ расонад. Хизмат ба Ватан яке аз беҳтарин роҳҳои ба даст овардани саодат мебошад. Касе, ки барои ободии кишвар заҳмат мекашад, эҳтироми мардумро соҳиб мегардад ва аз кори худ қаноатманд мешавад.
Саодат танҳо дар сарват нест. Саодати ҳақиқӣ дар дӯст доштани Ватан, зиндагии осоишта ва хизмат ба ҷомеа мебошад. Вақте дар мамлакат сулҳу субот ҳукмфармо аст, мардум зиндагии оромона доранд. Ҳифзи сулҳ ва ваҳдат вазифаи ҳар як шаҳрванди ватандӯст аст.
Ҳар як инсон бояд нисбат ба Ватан масъулият эҳсос намояд. Мо бояд табиати кишварро ҳифз кунем, қонунҳоро риоя намоем, ба таҳсил ва меҳнат ҷиддӣ муносибат кунем. Тозагӣ, фарҳанги муошират ва эҳтироми рамзҳои давлатӣ низ нишонаи ватандӯстӣ мебошад.
Имрӯз Тоҷикистон ба ҷавонони соҳибмаърифат ва ватандӯст ниёз дорад. Агар ҳар як шахс софдилона меҳнат кунад, кишвар боз ҳам пешрафта мегардад. Пешрафти Ватан пешрафти ҳар як шаҳрванд аст.
Ватандӯстӣ яке аз арзишҳои бузурги инсонӣ мебошад. Муҳаббат ба Ватан инсонро ба корҳои нек, меҳнати ҳалол ва зиндагии саодатмандона роҳнамоӣ мекунад. Шахси ватандӯст ҳамеша кӯшиш менамояд, ки барои ҷомеа ва давлат фоидаовар бошад. Ободии Ватан аз ҳар як шаҳрванди он вобаста аст.
Мо, бояд Ватани азизи худро дӯст дорем, барои пешрафти он саҳм гузорем ва истиқлолияту ваҳдати миллиро ҳифз намоем. Зеро ватандӯстӣ инсонро ба саодат мебарад ва миллатро ба ояндаи дурахшон раҳнамун месозад.
Собирова Шукринисо
омӯзгори Донишкадаи кӯҳию металлургии Тоҷикистон