Маълум аст, ки Ватан барои ҳар як инсон муқаддастарин сарзамин ба ҳисоб меравад. Он ҷоест, ки инсон ба дунё меояд, ба воя мерасад, забони модарии худро меомӯзад ва нахустин қадамҳои худро ба сӯи зиндагӣ мегузорад. Ватан хонаи умеди мо, сарчашмаи ифтихори мо ва рамзи ҳастии миллии мост. Аз ин лиҳоз, ҳифзи Ватан, таъмин намудани амнияту оромии он ва мубориза бар зидди душманоне, ки ба истиқлолият, сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ таҳдид мекунанд, вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванд мебошад.
Мо, тоҷикон, аз таърихи пурғановати миллати худ ифтихор мекунем. Аҷдодони мо барои ҳифзи сарзамини аҷдодӣ, забон, фарҳанг ва арзишҳои миллӣ мубориза бурда, барои наслҳои оянда мероси гаронбаҳо гузоштаанд. Имрӯз низ вазифаи мост, ки ин мероси муқаддасро ҳифз намоем ва барои ободию пешрафти Тоҷикистони азиз саҳми арзандаи худро гузорем.
Қайд бояд кард, ки душманони Ватан на танҳо онҳое мебошанд, ки бо силоҳ ба сарзамини мо ҳамла мекунанд, балки шахсоне низ ҳастанд, ки бо мақсади ноором сохтани ҷомеа тухми кинаву адоват мекоранд, мардумро ба ифротгароӣ даъват менамоянд ва мехоҳанд байни шаҳрвандон низоъ барангезанд. Паҳн кардани хабарҳои бардурӯғ, барангехтани ихтилофҳои миллӣ ва динӣ, ҷалби ҷавонон ба гурӯҳҳои ифротӣ ва таҳдид ба амнияти ҷомеа аз амалҳое мебошанд, ки метавонанд ба истиқлолият ва суботи давлати миллӣ зарар бирасонанд.
Дар замони муосир мубориза бар зидди чунин зуҳуроти номатлуб аҳаммияти махсус дорад. Рушди технологияҳои иттилоотӣ имкониятҳои зиёдеро барои омӯзиш, муошират ва пешрафт фароҳам овардааст. Аммо, баъзе ашхос аз интернет ва шабакаҳои иҷтимоӣ барои паҳн кардани маълумоти бардурӯғ, таблиғи ғояҳои ифротӣ ва гумроҳ намудани ҷавонон истифода мебаранд. Аз ин рӯ, ҳар як шахс бояд ҳангоми истифодаи шабакаҳои иҷтимоӣ ҳушёр бошад, ба ҳар гуна хабар бовар накунад ва маълумотро аз сарчашмаҳои боэътимод санҷад.
Махсусан, тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ ва эҳтиром ба арзишҳои инсонӣ хеле муҳим мебошад. Агар ҷавонон босавод, соҳибмаърифат, дорои ҷаҳонбинии васеъ ва ҳисси баланди масъулият бошанд, ҳеҷ гуна қувваи бадхоҳ наметавонад онҳоро ба роҳи нодуруст барад. Ҳар як ҷавон бояд дарк намояд, ки ояндаи Ватан аз дониш, меҳнат, рафтори нек ва интихоби дурусти ӯ вобаста аст.
Бояд таъкид намоем, ки мубориза бар зидди душманони Ватан танҳо вазифаи мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва сохторҳои низомӣ нест. Албатта, ҳифзи сарҳадҳои давлатӣ, таъмини амният ва пешгирии ҷинояткорӣ аз вазифаҳои муҳими онҳо мебошад. Вале ҳар як шаҳрванд низ бояд дар доираи қонун барои ҳифзи сулҳу субот ва оромии ҷомеа саҳм гузорад. Риояи қонун, эҳтироми ҳуқуқи дигарон, пешгирӣ аз паҳн кардани овозаҳои бардурӯғ, ҳушёрӣ нисбат ба амалҳои шубҳанок ва хабар додан ба мақомоти дахлдор дар бораи таҳдидҳои воқеӣ аз ҷумлаи чунин масъулиятҳо мебошанд.
Яке аз омилҳои муҳими муқовимат ба душманони Ватан ва пешгирии низоъҳо ваҳдати миллӣ мебошад. Таҷрибаи таърихӣ нишон медиҳад, ки парокандагӣ, бадбинӣ ва душманӣ метавонанд ба ҷомеа зарари ҷиддӣ расонанд. Аз ин хотир, мо бояд ҳамеша сулҳу дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми байни одамонро қадр кунем. Новобаста аз ақида, забон, маҳал ё дигар фарқиятҳо, ҳамаи мо шаҳрвандони як кишвар ҳастем ва бояд барои ояндаи ободу осудаи он талош намоем.
Тоҷикистони азизи мо дорои табиати зебо, кӯҳҳои сарбафалак, дарёҳои мусаффо ва таърихи куҳан мебошад. Мо бояд ин сарзамини муқаддасро дӯст дорем, ҳифз кунем ва барои наслҳои оянда ободу зебо нигоҳ дорем. Ҳифзи Ватан инчунин ҳифзи забони модарӣ, фарҳанги миллӣ, ёдгориҳои таърихӣ ва арзишҳои маънавии халқамонро дар бар мегирад. Ҳар қадар мо ба таъриху фарҳанги худ арҷ гузорем ва донишомӯзиро қадр кунем, ҳамон қадар ҷомеаи мо устувортар мегардад.
Дар ин роҳ нақши оила, мактаб ва ҷомеа низ хеле муҳим аст. Волидон бояд фарзандони худро дар рӯҳияи меҳнатдӯстӣ, ростқавлӣ ва эҳтиром ба Ватан тарбия кунанд. Омӯзгорон бояд дар баробари додани дониш, дар қалби хонандагон ҳисси масъулиятшиносӣ ва худшиносии миллиро парвариш намоянд. Ҷомеа бошад, бояд барои пешгирии зӯроварӣ, ифротгароӣ ва дигар зуҳуроти хатарнок муҳити солиму созанда фароҳам оварад.
Дар умум, мубориза бар зидди душманони Ватан вазифаи муқаддас ва масъулияти шаҳрвандии ҳар яки мост. Ҳифзи истиқлолият, таҳкими сулҳу субот, нигоҳ доштани ваҳдати миллӣ ва пешгирии ҳар гуна таҳдид ба амнияти кишвар аз ҳар як фарди ҷомеа дониш, ҳушёрӣ ва ҳисси баланди масъулиятро талаб мекунад. Мо бояд бо ақлу хирад, дониш, меҳнати ҳалол ва эҳтиром ба қонун бар зидди ҳама гуна зуҳуроти хатарнок мубориза барем.
Биёед, Ватани азизамон — Тоҷикистонро дӯст дорем, сулҳу оромии онро қадр кунем ва барои ояндаи дурахшони он саҳми худро гузорем. Зеро Ватан хонаи умумии мост ва ҳифзи он қарзи виҷдонӣ ва вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди бедордил мебошад!
Муҳтарам Рафиқ
омӯзгори Донишкадаи кӯҳию металлургии Тоҷикистон