Таъкид намудан зарур аст, ки ҷомеаи солим асоси пешрафт, сулҳу субот ва зиндагии осоиштаи ҳар як давлату миллат ба ҳисоб меравад. Барои бунёди чунин ҷомеа дӯстиву рафоқат, ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтироми арзишҳои миллӣ ва риояи қонун муҳим мебошанд. Лекин, дар замони муосир яке аз мушкилоти ҷиддие, ки ба амнияти ҷомеа ва оромии мардум таҳдид мекунад, ин ифротгароӣ мебошад. Ин падидаи номатлуб метавонад ба ҳаёти инсонҳо, суботи давлат ва ояндаи насли ҷавон таъсири манфӣ расонад. Аз ҳамин ҷиҳат, мубориза бар зидди ифротгароӣ вазифаи муҳимми ҳар як шаҳрванди ватандӯсту худогоҳ мебошад.
Қайд бояд кард, ки ифротгароӣ падидаи хатарноки иҷтимоӣ буда, дар он шахс ё гурӯҳ ақидаҳои тундгароёнаи худро бо роҳҳои номатлуб ба дигарон таҳмил мекунад. Ифротгароён аксаран ба ақидаҳои дигарон эҳтиром намегузоранд, тафриқа меандозанд ва дар баъзе ҳолатҳо барои расидан ба ҳадафҳои худ аз зӯроварӣ истифода мебаранд. Чунин рафтор ба арзишҳои инсонӣ, адолат ва ҳамзистии осоишта мухолиф аст.
Ифротгароӣ метавонад боиси низоъ, душманӣ, вайрон шудани муносибатҳои дӯстона ва парокандагии ҷомеа гардад. Дар натиҷаи паҳншавии ақидаҳои ифротӣ одамони бегуноҳ зарар мебинанд, оилаҳо азоб мекашанд ва оромии ҷомеа халалдор мешавад. Ҳамчунин, ин падида метавонад ба рушди иқтисодиву иҷтимоии кишвар монеа эҷод карда, ҳисси боварии мардумро нисбат ба оянда коҳиш диҳад.
Сабабҳои ба ифротгароӣ гаравидани баъзе одамон гуногунанд. Бехабарӣ аз донишҳои дуруст, сатҳи пасти маърифати ҳуқуқӣ, таъсири муҳити носолим, мушкилоти иҷтимоӣ ва фирефтаи таблиғоти бардурӯғ шудан аз ҷумлаи онҳо мебошанд. Хусусан ҷавононе, ки таҷрибаи кофии зиндагӣ надоранд ва ба ҳар гуна маълумот бовар мекунанд, метавонанд ҳадафи гурӯҳҳои ифротгаро қарор гиранд.
Дар замони рушди технологияҳои иттилоотӣ шабакаҳои иҷтимоӣ низ метавонанд барои паҳн кардани ғояҳои хатарнок истифода шаванд. Баъзе гурӯҳҳо бо истифода аз маълумоти бардурӯғ, ваъдаҳои беасос ва суханони фиребанда ҷавононро ба роҳи нодуруст ҷалб мекунанд. Аз ин рӯ, ҳар як шахс бояд маълумоти гирифтаашро аз сарчашмаҳои боэътимод санҷида, дорои тафаккури интиқодӣ бошад ва ба ҳар гуна даъвату таблиғоти шубҳанок бовар накунад
Ҳар як узви ҷомеа низ метавонад дар пешгирии ин падида саҳм гузорад. Мо бояд нисбат ба паҳншавии ақидаҳои ифротӣ бетараф набошем, маълумоти шубҳанокро паҳн накунем ва дар ҳолатҳои зарурӣ ба шахсони масъул муроҷиат намоем. Ҳамзамон, бояд ба ҷавононе, ки бо мушкилоти иҷтимоӣ ё равонӣ рӯ ба рӯ мешаванд, дастгирӣ ва роҳнамоии дуруст пешниҳод карда шавад.
Дар умум, ифротгароӣ душмани сулҳу оромӣ, ваҳдати миллӣ ва пешрафти ҷомеа мебошад. Барои пешгирии он баланд бардоштани сатҳи дониш, маърифати ҳуқуқӣ, тарбияи дуруст ва истифодаи оқилонаи технологияҳои иттилоотӣ аҳаммияти калон дорад. Ҳар як шаҳрванди кишвар бояд дар ҳифзи сулҳу субот, таҳкими дӯстиву бародарӣ ва тарбияи насли огоҳу масъулиятшинос саҳм бигузорад.
Мо, ҷавонон, бояд бо донишомӯзӣ, меҳнати софдилона, эҳтироми арзишҳои миллӣ ва муносибати нек ба дигарон бар зидди ҷаҳолату ифротгароӣ мубориза барем. Танҳо дар ҷомеае, ки сулҳ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми инсон дар ҷойи аввал қарор дорад, метавон ояндаи дурахшон ва зиндагии шоистаро бунёд кард.
Пас, биёед, сулҳу ваҳдатро қадр намоем, дӯстиву ҳамдигарфаҳмиро тақвият бахшем ва барои ҷомеаи солиму пешрафта саҳми арзандаи худро гузорем!
Шаҳбоз Насриддинов
сардори шуъбаи кор бо ҷавонони Донишкадаи кӯҳию металлургии Тоҷикистон