Мусаллам аст, ки ваҳдати миллӣ яке аз муҳимтарин арзишҳои ҷомеаи муосир ба ҳисоб меравад. Он асоси сулҳу субот, пешрафти иқтисодӣ, рушди иҷтимоӣ ва таҳкими давлатдорӣ мебошад. Ҳар миллате, ки дар фазои ҳамдигарфаҳмӣ, дӯстӣ ва ҳамбастагӣ зиндагӣ мекунад, метавонад ба дастовардҳои бузург ноил гардад. Барои мардуми шарифи Тоҷикистон ваҳдати миллӣ аҳамияти махсус дорад, зеро маҳз ба шарофати он сулҳу оромӣ дар кишвар барқарор шуда, заминаи рушди устувори давлат фароҳам гардид.
Имрӯз, Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол роҳи тараққиёт ва ободониро пеш гирифтааст. Дар ин роҳ нақши ваҳдати миллӣ ниҳоят бузург аст. Он ҳамчун нерӯи муттаҳидкунанда тамоми қишрҳои ҷомеаро барои расидан ба ҳадафҳои умумимиллӣ сафарбар менамояд.
Зикр кардан зарур аст, ки вожаи ваҳдати миллӣ маънои ҳамдигарфаҳмӣ, ягонагӣ ва ҳамбастагии тамоми шаҳрвандони кишварро дорад. Он новобаста аз миллат, забон, дин ё ақидаҳои сиёсӣ мардумро дар атрофи манфиатҳои умумии давлат ва ҷомеа муттаҳид месозад. Вақте ки дар ҷомеа ваҳдат ҳукмфармо аст, мардум бо якдигар эҳтиромона муносибат намуда, барои ободии Ватан саҳм мегузоранд.
Аҳамияти ваҳдати миллӣ пеш аз ҳама дар таъмини сулҳу субот зоҳир мегардад. Дар ҷомеае, ки байни шаҳрвандон ихтилофу низоъ вуҷуд надорад, шароити мусоид барои рушд ва пешрафт фароҳам мешавад. Сармоягузорӣ меафзояд, истеҳсолот рушд мекунад, сатҳи зиндагии мардум беҳтар мегардад ва давлат дар арсаи байналмилалӣ мавқеи худро мустаҳкам менамояд.
Рушди иқтисодӣ яке аз нишондиҳандаҳои асосии пешрафти ҳар як давлат мебошад. Барои рушди иқтисод пеш аз ҳама суботу оромӣ зарур аст. Дар шароити нооромӣ корхонаҳо фаъолият карда наметавонанд, сармоягузорон аз маблағгузорӣ худдорӣ мекунанд ва имкониятҳои иқтисодӣ маҳдуд мегарданд. Аммо дар фазои сулҳу ваҳдат иқтисодиёт рушд ёфта, имкониятҳои нави корӣ ба вуҷуд меоянд.
Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон пас аз барқарор гардидани сулҳ ва ваҳдати миллӣ бисёр соҳаҳои иқтисодиёт рушд карданд. Роҳҳо, нақбҳо, неругоҳҳо ва дигар иншооти муҳим сохта шуданд. Ҳаҷми истеҳсолот афзуда, имкониятҳои содироти маҳсулот ба бозорҳои хориҷӣ васеъ гардиданд. Ин ҳама натиҷаи сулҳу субот ва ҳамдигарфаҳмии шаҳрвандон мебошад.
Ҳамчунин ваҳдати миллӣ барои татбиқи барномаҳои давлатӣ ва ҷалби сармояи хориҷӣ мусоидат мекунад. Вақте ки кишвар дорои муҳити ором ва амн аст, ширкатҳо ва ташкилотҳои байналмилалӣ омода мешаванд дар рушди иқтисоди он саҳм гузоранд. Аз ин рӯ, ваҳдати миллӣ на танҳо арзиши маънавӣ, балки омили муҳими рушди иқтисодӣ низ мебошад.
Ҷомеаи муттаҳид имконият дорад, ки ба рушди соҳаҳои иҷтимоӣ ва фарҳангӣ диққати бештар диҳад. Дар фазои сулҳу субот муассисаҳои таълимӣ ва тиббӣ самаранок фаъолият мекунанд, сатҳи дониш ва маърифати мардум боло меравад. Давлат метавонад барои беҳтар намудани шароити зиндагии шаҳрвандон барномаҳои гуногунро амалӣ намояд.
Ваҳдати миллӣ ҳамзамон ба рушди фарҳанг ва ҳифзи арзишҳои миллӣ мусоидат мекунад. Миллати тоҷик дорои таърихи бой ва фарҳанги ғанӣ мебошад. Дар шароити ваҳдат мардум анъанаҳо, расму оинҳо ва забони миллии худро эҳтиром намуда, барои ҳифзи онҳо кӯшиш мекунанд. Ин раванд ҳисси ватандӯстӣ ва худшиносии миллиро тақвият мебахшад.
Ҷавонон ҳамчун қувваи пешбарандаи ҷомеа дар таҳкими ваҳдати миллӣ нақши муҳим доранд. Онҳо бояд бо ҳисси баланди масъулиятшиносӣ, донишомӯзӣ ва меҳнатдӯстӣ барои ободии кишвар саҳм гузоранд. Тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ яке аз шартҳои муҳими нигоҳдории ваҳдати ҷомеа мебошад.
Яке аз омилҳои муҳими таъмини амнияти миллӣ ваҳдати куллии ҷомеа мебошад. Давлате, ки шаҳрвандонаш муттаҳиданд, метавонад ба таҳдидҳои дохилӣ ва хориҷӣ муқовимати муассир нишон диҳад. Ихтилоф ва ҷудоиандозӣ метавонанд боиси заиф шудани давлат ва халалдор гардидани суботи ҷомеа гарданд.
Дар ҷаҳони муосир, ки таҳдидҳои гуногун, аз ҷумла ифротгароӣ, терроризм ва ҷангҳои иттилоотӣ зиёд шудаанд, ҳифзи ваҳдати миллӣ аҳамияти бештар пайдо кардааст. Барои муқобила бо чунин хатарҳо зарур аст, ки шаҳрвандон дар атрофи арзишҳои миллӣ ва манфиатҳои давлат муттаҳид бошанд.
Ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бояд дарк намояд, ки сулҳу ваҳдат неъмати бузург буда, ҳифзи он вазифаи муқаддаси ҳар фарди ҷомеа мебошад. Танҳо дар сурати нигоҳ доштани ваҳдат метавон амният ва рушди устувори давлатро таъмин кард.
Дар умум, ваҳдати миллӣ яке аз дастовардҳои муҳимтарини Ҷумҳурии Тоҷикистон ва омили асосии рушди кишвар ба ҳисоб меравад. Маҳз ба шарофати ваҳдат, сулҳу субот дар мамлакат пойдор гардида, барои пешрафти иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ шароити мусоид фароҳам омадааст. Таҷрибаи Ҷумҳурии Тоҷикистон нишон медиҳад, ки бе ҳамдигарфаҳмӣ ва ҳамбастагӣ расидан ба ҳадафҳои бузурги миллӣ ғайриимкон аст.
Аз ин рӯ, ҳар як шаҳрванди кишвар бояд барои таҳким ва ҳифзи ваҳдати миллӣ саҳмгузор бошад. Эҳтироми ҳамдигар, дӯстӣ, ҳамкорӣ ва садоқат ба Ватан метавонанд заминаи рушди минбаъдаи Тоҷикистонро таъмин намоянд. Ваҳдати миллӣ на танҳо рамзи сулҳу оромӣ, балки кафили ояндаи дурахшон ва пешрафти устувори кишвар мебошад.
Зафар ХОЛОВ
мудири кафедраи таҷҳизот ва технологияҳои мошинсозии Донишкадаи кӯҳию металлургии Тоҷикистон