Ватан барои ҳар як инсон муқаддастарин сарзамин ба ҳисоб меравад. Он ҷоест, ки инсон ба дунё меояд, ба воя мерасад, забони модариро меомӯзад ва нахустин қадамҳои худро ба сӯи зиндагӣ мегузорад. Ватан хонаи умеди ҳар як шахс, сарчашмаи ифтихор ва рамзи ҳастии миллат мебошад. Аз ин лиҳоз, дӯст доштану ҳифз намудани Ватан вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванд мебошад. Вале, мутаассифона, дар ҷомеа шахсоне низ пайдо мешаванд, ки ба қадри ин неъмати бузург намерасанд ва бо амалҳои ношоистаи худ ба Ватани азиз хиёнат мекунанд.
Таъкид бояд кард, ки хиёнат ба Ватан яке аз амалҳои нангин ва маҳкумшаванда ба ҳисоб меравад. Шахсе, ки ба муқобили давлату миллат амал мекунад, ба оромиву субот, истиқлолият ва амнияти ҷомеа зарар мерасонад, барои кулли ҷомеа хатарнок мебошад.Чунин рафтор на танҳо ба як шахс ё гурӯҳи муайян, балки ба тамоми мардум таъсири манфӣ мерасонад. Хиёнаткорон бо амалҳои худ ба эътимоди мардум зарба мезананд ва арзишҳои миллиро зери хатар мегузоранд. Аз ҳамин сабаб, хиёнат ба Ватан амали бахшиданашаванда дониста мешавад.
Бояд таъкид намуд, ки таърихи миллати тоҷик пур аз саҳифаҳои пурифтихор ва ҳамзамон сабақомӯз мебошад. Миллати тоҷик дар тӯли асрҳо барои ҳифзи забон, фарҳанг, арзишҳои миллӣ ва сарзамини аҷдодӣ мубориза бурдааст. Қаҳрамонони миллат бо ҷасорату фидокории худ Ватанро ҳимоя карда, барои наслҳои оянда мероси гаронбаҳо гузоштаанд. Имрӯз мо вазифадорем, ки ин меросро ҳифз намоем, истиқлолияти давлатамонро қадр кунем ва барои ободии сарзамини худ саҳм гузорем.
Гуфтан ба маврид аст, ки ватандӯстӣ танҳо бо сухан ифода намеёбад. Он пеш аз ҳама дар амалҳои нек, риояи қонун, эҳтироми арзишҳои миллӣ, омӯзиши илм, меҳнати ҳалол ва саҳмгузорӣ дар пешрафти ҷомеа зоҳир мегардад. Ҳар як ҷавон бояд дарк намояд, ки ояндаи давлату миллат аз дониш, ахлоқ ва масъулияти ӯ вобаста мебошад. Мо бояд зиракии сиёсиро аз даст надиҳем, ба ҳар гуна даъватҳои ифротгароёна ва ваъдаҳои фиребанда дода нашавем ва манфиатҳои миллиро аз манфиатҳои шахсӣ боло гузорем.
Хиёнаткорони Ватан бо кирдорҳои худ на танҳо ба халқу миллат, балки ба оила ва наздикони худ низ доғ меоранд. Боварии мардумро ба даст овардан осон нест, вале бо як амали хиёнаткорона метавон онро аз даст дод. Аз ин рӯ, ҳар як инсон бояд пеш аз анҷом додани ҳар гуна амал оқибатҳои онро андеша намояд. Озодӣ, сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ неъматҳои бебаҳо мебошанд, ки ҳифзи онҳо аз ҳар яки мо масъулияти баландро талаб менамояд.
Албатта, дар ҷомеаи ҳуқуқбунёд ҳар як шахс бояд тибқи қонун ҷавобгар бошад. Муносибат ба ҷиноят ва хиёнат бояд дар асоси далелҳо ва адолат сурат бигирад. Танҳо бо риояи қонун, тарбияи дурусти насли наврас, баланд бардоштани маърифати ҳуқуқӣ ва таҳкими худшиносии миллӣ метавон пеши роҳи чунин амалҳои нангинро гирифт.
Дар умум, Ватан модари мушфиқу меҳрубон аст, ки моро дар оғӯши худ парвариш мекунад ва барои зиндагии шоиста шароит фароҳам меоварад. Мо бояд ҳамеша шукронаи сулҳу оромӣ, истиқлолият ва ваҳдати миллиро ба ҷо оварем. Ҳар як шаҳрванди ватандӯст бояд барои ҳифзи марзу буми кишвар, ободии он ва баланд бардоштани обрӯву эътибори миллат кӯшиш намояд.
Хиёнат ба Ватан амали нангинест, ки ба арзишҳои миллӣ ва ояндаи ҷомеа зарба мезанад. Аз ин лиҳоз, бояд бо чунин амалҳо дар доираи қонун мубориза бурда, садоқат ба Ватанро шиори зиндагии худ қарор диҳем. Зеро Ватанро дӯст доштан шараф аст, ба он хиёнат кардан бошад, доғи нангинест, ки ҳаргиз фаромӯш намешавад!
Ориёпушт Зардуштмеҳр
мутахассиси шуъбаи иттилооти Донишкадаи кӯҳию металлургии Тоҷикистон