Дар таърихи ҳар як миллат рӯйдодҳое ҳастанд, ки сарнавишти онро барои даҳсолаҳо ва ҳатто садсолаҳо муайян месозанд. Барои мардуми Тоҷикистон чунин рӯйдоди тақдирсоз ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ ва таҳкими Ваҳдати миллӣ мебошад. Ин ду неъмати бузург ҳамчун ду боли парвоз, ду сутуни асосии давлатдорӣ ва ду арзиши муқаддаси миллӣ имрӯз роҳи пешрафти Тоҷикистони соҳибистиқлолро равшан месозанд.
Соли 2026 мардуми шарафманди Тоҷикистон 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистонро бо ифтихору сарбаландӣ ҷашн мегиранд. Дар ин муддат Тоҷикистон аз марҳилаҳои душвор гузашта, ба як давлати орому соҳибнуфуз, дорои сиёсати созанда ва рушди устувор табдил ёфт. Агар Истиқлол ба миллати тоҷик ҳуқуқи соҳибихтиёрӣ ва муайян намудани сарнавишти хешро бахшида бошад, Ваҳдати миллӣ барои ҳифз ва таҳкими ин истиқлолият заминаи воқеӣ фароҳам овард.
Мо хуб дар ёд дорем, ки солҳои аввали истиқлол барои кишвари ҷавони мо давраи бисёр мураккаб буд. Ҷанги шаҳрвандӣ иқтисодиётро заиф, ҷомеаро пароканда ва зиндагии мардумро душвор гардонида буд. Маҳз бо иродаи қавии халқи тоҷик ва сиёсати хирадмандонаи Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид, ки барои барқарор гардидани сулҳу субот ва эҳёи давлатдории миллӣ замина гузошт.
Имрӯз, ҳамчун як зани тоҷик, як омӯзгор ва як шахси илмӣ, ман ба он ифтихор мекунам, ки дар даврони истиқлол имкониятҳои бесобиқа барои рушди илм, маориф, фарҳанг ва иштироки фаъолонаи занон дар ҳаёти ҷомеа фароҳам гардиданд. Агар дар оғози солҳои навадум имкониятҳои илмӣ ва таҳсилотӣ маҳдуд буданд, имрӯз ҳазорон духтарону бонувон дар муассисаҳои таҳсилоти олӣ таҳсил намуда, фаъолияти илмӣ мебаранд, рисолаҳои илмӣ ҳимоя мекунанд ва дар рушди иқтисодиву иҷтимоии кишвар саҳми арзанда мегузоранд.
Истиқлолият барои рушди илми миллӣ низ шароити мусоид муҳайё намуд. Дар тӯли 35 соли охир муассисаҳои илмӣ-таҳқиқотӣ, донишгоҳҳо ва марказҳои инноватсионӣ рушд карда, самтҳои нави таҳқиқотӣ, аз ҷумла технологияҳои рақамӣ, зеҳни сунъӣ, энергетикаи сабз, саноатикунонии босуръат ва иқтисоди рақамӣ ташаккул ёфтанд. Имрӯз ҷавонони тоҷик дар олимпиадаҳои байналмилалӣ, озмунҳои ихтироъкорӣ ва форумҳои илмӣ парчами Тоҷикистонро баланд мебардоранд.
Ваҳдати миллӣ на танҳо сулҳу субот, балки фазои эътимод, ҳамдигарфаҳмӣ ва ҳамкории созандаро низ ба вуҷуд овард. Дар шароити ҷаҳони муосир, ки пур аз таҳдидҳои сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангист, маҳз ваҳдат метавонад ҷомеаро муттаҳид намуда, рушди устувори давлатро таъмин намояд. Барои мо, зиёиён, ҳифзи ваҳдат ва тарбияи насли ватандӯст яке аз рисолатҳои муҳим ба ҳисоб меравад.
Ҳангоми назар афкандан ба дастовардҳои Тоҷикистон дар даврони соҳибистиқлолӣ метавон гуфт, ки кишвар аз як давлати осебпазир ба давлати рӯ ба рушд табдил ёфтааст. Сохтмони роҳҳои байналмилалӣ, неругоҳҳои азим, муассисаҳои нави таълимӣ, корхонаҳои саноатӣ ва рушди инфрасохтори иҷтимоӣ далели равшани сиёсати созандаи давлат мебошанд. Имрӯз Тоҷикистон ҳамчун кишвари ташаббускор дар масъалаҳои глобалии обу иқлим дар арсаи байналмилалӣ эътироф гардидааст.
35-солагии Истиқлолият танҳо ҷашни як сана нест. Ин натиҷаи заҳмати чандинсолаи халқи тоҷик, рамзи пирӯзии сулҳ бар низоъ, ваҳдат бар парокандагӣ ва созандагӣ бар вайронкорист. Барои ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон ин сана бояд мояи ифтихор, масъулият ва эҳсоси баланди ватандорӣ бошад.
Мо, намояндагони ҷомеаи илмӣ ва зиёиёни кишвар, вазифадорем, ки дастовардҳои истиқлолиятро ҳифз намуда, дар тарбияи ҷавонони донишманд, ватандӯст ва соҳибкасб саҳмгузор бошем. Зеро ояндаи Тоҷикистон аз сатҳи дониш, фарҳанг ва ҷаҳонбинии насли ҷавон вобастагии мустақим дорад.
Бо эҳсоси баланди ифтихор метавон гуфт, ки Истиқлоли давлатӣ ва Ваҳдати миллӣ бузургтарин сарвати маънавии миллати тоҷик мебошанд. То замоне ки ин арзишҳо дар қалби ҳар як шаҳрванди кишвар ҷой доранд, Тоҷикистон роҳи пешрафт, ободӣ ва шукуфоиро идома хоҳад дод.
Зинда бод Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон!
Раҳимова Шаҳнозахон
муовини ректор оид ба илм, инноватсия ва робитаҳои байналмилалии Донишкадаи кӯҳию металлургии Тоҷикистон