Дар луғатномаи қалби инсон калимае зеботар, муқаддастар ва азизтар аз вожаи “Модар” вуҷуд надорад. Модар на танҳо идомадиҳандаи ҳаёт, балки сарчашмаи меҳр, рамзи фидокорӣ ва нахустин мураббии башарият аст. Ӯ офтобест, ки бо нурҳои пурҳарорати худ қалби сарди фарзандро гарм мекунад ва чароғест, ки роҳи торики зиндагиро рӯшан месозад. Аз ин рӯ, мақоми модар дар тамоми тамаддунҳо, адён ва адабиёти олам дар аввалин зина гузошта шудааст.
Таърихи башарият шоҳид аст, ки нақши модар дар ташаккули ҷомеа калидӣ мебошад. Дар фарҳанги бостонии тоҷикон— ориёиҳо, модарро ҳамчун «Кадбону» ва «Нигаҳбони оташи хонадон», “Бону”, “Фариштаи меҳр” эҳтиром мекарданд.
Модар нахустин касест, ки дар гӯши кӯдак алла мегӯяд ва бо ин васила забон, фарҳанг ва ҳувияти миллиро ба насли оянда интиқол медиҳад.
Ҳеҷ кас мисли модар наметавонад дар баробари мушкилот сабур бошад. Аз лаҳзаи пайдоиши ҷанин то ба воя расидани фарзанд, ӯ тамоми ҳастии худро фидо мекунад. Ҳамаи динҳои ҷаҳонӣ ба эҳтироми модар таъкид кардаанд. Дар дини имрӯзаи мо мақоми модар чунон баланд аст, ки Паёмбар чунин фармудаанд:
«Биҳишт зери қудуми модарон аст».
Ин гуфта, собит мекунад, ки роҳи расидан ба саодати абадӣ ва ризояти Парвардигор танҳо аз тариқи хидмати содиқона ба модар ва ба даст овардани дуои неки ӯ мегузарад. Дуои модар сипарест, ки фарзандро аз тамоми балоҳои рӯзгор ҳифз мекунад.
Беҳуда нест, ки мо забони худро «Забони модарӣ» мегӯем. Модар нахустин омӯзгори инсон аст. Вай бо шири сафед ва аллаи малеҳи худ на танҳо ҷисми кӯдакро мепарварад, балки рӯҳи ӯро бо арзишҳои инсонӣ ғизо медиҳад.Аллаи Модар ин нахустин мусиқии зиндагӣ аст, ки дар зеҳни фарзанд меҳру муҳаббатро бедор мекунад. Одобу ахлоқ, меҳмоннавозӣ ва дигар хислатҳои неки тоҷикона аз оғӯши модар ибтидо мегиранд. Фидокории модар ҳадду канор надорад. Ӯ тайёр аст гурусна монад, вале фарзандаш сер бошад; шабҳо то саҳар дар болои болини фарзанди бемораш бедор нишинад, то ӯ ором бихобад. Китоби муқаддас ба ранҷҳое, ки модар дар давраи ҳомиладорӣ ва ширдиҳӣ мекашад, ишора карда, эҳтироми ӯро воҷиб донистааст. Ҳар як тори мӯи сафеди модар қиссае аз заҳматҳои ӯ барои саодати мост. Шоирони тоҷик аз Рӯдакӣ то Лоиқ Шералӣ дар васфи модар асарҳои безавол офаридаанд. Махсусан, Лоиқ Шералӣ бо силсилаи «Модарнома»-и худ ин мавзуъро ба авҷи аъло расонид.
”Барои ман ҷаҳон танҳо зи модар ибтидо ёбад,
Саодат дар ҷаҳон танҳо зи модар ибтидо ёбад.”
Ин мисраъҳо нишон медиҳанд, ки бидуни модар ҷаҳон беранг ва бемаъност. Модар ягона касест, ки ҳатто баъд аз маргаш ҳам ёду дуояш роҳнамои фарзанд мемонад.
Дар ҷаҳони имрӯза, ки муносибатҳо бештар моддӣ шудаанд, мо набояд фаромӯш кунем, ки модар ба пулу моли мо ниёз надорад. Ниёзи асосии ӯ таваҷҷуҳ меҳр ва сухани гарм аст.
Модар — олитарин неъмати илоҳӣ аст. Ӯ офтобест, ки ҳеҷ гоҳ ғуруб намекунад ва баҳорест, ки хазон надорад. Мо бояд кӯшиш кунем, ки ҳар як лаҳзаи умри ин ганҷи бебаҳоро бо шодӣ пур кунем. Зеро вақте модар ҳаст, мо ҳанӯз кӯдакем ва вақте ӯ меравад, мо якбора пир мешавем.
ШУҲРАТЗОДА ШОҲРӮЗ
мутахассиси шъбаи тарбия ва робита бо ҷомеа